Soms zit het mee

Maar zo niet vandaag. Vroeg uit bed om om 9 uur bij de dealer te zijn zodat ik snel op pad kan en het Ocean Thunder event op Dee Why beach kan bekijken. Heb er super veel zin in om nu eens te zien hoe al die A grade crew roeien. Moet spectaculair zijn.

Bij de dealer aangekomen zakt de moed me snel in de schoenen. Ondanks eerdere afspraken moet ik toch op 11:30 rekenen, want ja, normaal gesproken hebben ze er 3 dagen voor nodig. En, zo zeggen ze, komt het mooi uit, want dan hebben we alle tijd voor het papier werk. Dit betekend  dat ik waarschijnlijk rond 1 a 2 uur op het strand kan zijn. Niet slecht, dan moet ik op z'n minst de finale mee kunnen krijgen.

Na veel wachten en papier geneuzel besluit ik om alvast de auto op mijn naam de gaan zetten. Ergens in de beurt zit een RTA, ik heb de papieren en een TomTom, dus wat kan me gebeuren. Na redelijk wat heen en weer gezwalk (TomTom is toch niet zo handig lopend in de stad) kom ik 25 minuten voor sluitingstijd aan. Mooi! Gaat helemaal goed komen.

Na een tijdje wachten wordt ik geholpen door een mevrouw die duidelijk toe is aan weekend. Na wat heen en weer gesteggel weet ik een aantal documenten te overleggen. Naast een overdrachts formulier, een bewijs van verblijf adres, een formulier met voertuig gegevens moet ik me op twee manieren kunnen identificeren. Paspoort en een bankkaart. Alles lijkt goed te gaan, totdat de mevrouw ontdekt dat op m'n bankkaart en m'n Visa kaart alleen m'n initialen staan. En tja, dan kun je iedereen zijn hè, dan kan de J ook best voor John staan en niet voor Jeroen.

Ik wordt vriendelijk verzocht plaats te maken voor het volgende slachtoffer en krijg nog de tip om in Australie een bankrekening te openen waarbij ik dan wel m'n volledige naam gebruik.

Gedesillusioneerd kon ik na een tijdje dwalen weer bij de dealer waar het nog steeds wachten is op de auto. Dan nog maar wat formuliertjes invullen, rekeningen betalen, verzekering erbij, etc.. de kosten lopen lekker op.

Tijdens het wachten wordt ik door Allan opgebeld, waar ik blijf, want het Ocean Thunder Event is bijna afgelopen. Baal! Had super veel zin, maar door dit gezeik gaat het niet meer lukken.

Uiteindelijk arriveert de auto, na een paar rondjes lopen, wat uitleg, een kwisje en ja nog meer formulieertjes kan ik op weg. TomTom aan, route naar Dee Why (misschien is er toch nog iets te zien?) en meteen het diepe in. Downtown Sydney, onbekende auto, linksrijden etc.. Het gaat allemaal goed en valt eigenlijk ook nog wel mee.

Op Dee Why Beach is uiteraard niets meer te zien en na een duik in de zee zet ik koers naar Allan's huis.

Als toefje op de slagroom (zoals sommige mensen zouden zeggen) wordt ik tijdens een bijzonder mooie rit onderweg geflitst.

Aangekomen bij Allen blijkt dat ook hij een enorm mooi beachhouse heeft. Super groot, mooi panorama uitzicht op zee en een soort lagune waar ook gekite wordt. Super plek dus, jammer alleen dat mijn kitespullen nog aan de andere kant van Sydney bij Hans liggen.

Na een "rampdag" wordt ik met open armen door Allan en Lenore ontvangen :)